FanFic

Deadly Valentine Omake

posted on 01 Jul 2009 22:20 by naru-mystique in FanFic

Omake

 

SPOILED WARNING!!!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงดำดูเนี้ยบเรียบร้อยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องประธาน 

นี่ก็ผ่านมาเกือบ 15 วินาทีแล้วหลังจากเคาะประตูเป็นครั้งที่ 3 แต่ก็ยังไม่ปรากฎเสียงตอบกลับจากภายในห้องซึ่งผิดวิสัยเป็นอันมาก

 

ลินเคาะประตูอีกครั้งและตัดสินใจเปิดประตูตรงหน้าเข้าไปโดยไม่รั้งรอ

 

 

 

Deadly Valentine   

~  Valentine for the Dead ~       

 

 

 

 

 

"รบกวนหน่อยครับ"

ชายหนุ่มเอ่ยเพื่อส่งสัญญาณว่าตนเข้ามาแล้ว

 

 

กร็อบแกร็บ แกร็บ แกร็บ

 

"............................................"

 

 

เด็กหนุ่มประธานบริษัทตรงหน้ากำลังสาละวนกับการแกะกล่องช็อคโกแล็ตยี่ห้อหรูอย่างขะมักเขม้นไม่สนใจสิ่งอื่นอย่างสิ้นเชิง   ลินเห็นแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ 
 

"ยูจีน...สินะครับ"

 

เด็กหนุ่มผมดำหลังโต๊ะเงยหน้าขึ้นจากกิจกรรมตรงหน้าเป็นครั้งแรกแล้วหันมามองชายหนุ่มร่างสูงพร้อมกับส่งยิ้มราวกับเทวดา


"แฮปปี้วาเลนไทน์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ  ลิน"

 

 

ชายหนุ่มได้ยินแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง

 

 

แต่ ไหนแต่ไรมายูจีนหรือจีนเป็นคนชอบของหวาน โดยเฉพาะช็อคโกแลตมากถึงขนาดกินได้ทุกวันไม่มีเบื่อ นี่ยังไม่ต้องรวมว่าเป็นช็อคโกแลตโฮมเมดสูตรพิเศษหรือช็อคโกแลตทรัฟเฟิล ยี่ห้อดังแต่อย่างใด  ทุกครั้งที่แม่บุญธรรมทำของหวานหรือซื้อมาทีไร เด็กหนุ่มหน้าเป็นผู้นี่ก็จะส่งรอยยิ้มราวกับเทวดาที่ดูสดใสกว่าปกติเป็น 3 เท่าให้คนรอบข้างพร้อมกับ "เขมือบ"ขนมหวานที่อยู่ในกล่องคนเดียวหมดภายในวันเดียวทุกครั้ง

และดวงตาที่เป็นประกายและใบหน้าเปื้อนยิ้มงดงามระหว่างจ้องมองของหวานนั้นก็มักทำให้แฟนคลับทั้งหญิงและชาย เด็กน้อย เด็กสาว (แท้และไม่แท้) ตลอดจนหญิงสาว (น้อย) ที่แม้จะเพิ่งเจอหน้ากัน หน้าแดงซ่าน ใจละลายกันเป็นทิวแถว

 

นี่จีนคงรู้ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ที่น้องชาย (ที่แม้จะสุดเย็นชาและหน้าตายแต่ดัน) เสน่ห์แรงพอกันของตนจะได้ช็อคโกแลตจำนวนมากกระมัง ถึงได้ปรากฎตัวออกมาในวันนี้

 


"จีน...นารุคงไม่พอใจเท่าไรที่คุณออกมาอย่างนี้นะครับ กรุณาเคารพสิทธิ์ของนารุด้วยครับ" ลินกล่าว

"แหม แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นเอง ก็วันนี้เป็นวันพิเศษออกขนาดนี้นี่นา  อีกอย่างมีช็อคโกแลตเยอะขนาดนี้แต่ไม่มีคนกินก็น่าเสียดายออก  นารุเกลียดของหวานจะตาย ลินก็ไม่กินหรอกใช่มั้ยล่ะ?  นั่นสิเนอะ  ไม่คิดว่าน่าเสียดายบ้างเหรอ?  ดูสิๆ นี่โกไดว่า เชียวนะโกไดว่า ไหนจะสวิสคอนฟิแลนด์  แล้วก็ช็อคโกลาเทียร์ มาซาลของฮาระซังกับเค้กทำเองของไม  แล้วนี่ก็รอยซ์...อืมม แบบผสมแชมเปญหรือเนี่ย" 

 

เด็กหนุ่มผมดำกล่าวพร้อมหยิบถุงกระดาษบรรจุกล่องช็อคโกแลตจนล้นมาค้นดู 
"โอ้โห มีชิโร่ยโคอิบิโตะด้วย หลายกล่องนี่ของขึ้นชื่อจากฮอกไกโดเชียวนา  อยู่ที่เคมบริดจ์ไม่มีวันได้ชิมผลิตภัณฑ์เฉพาะท้องที่แบบนี้หรอก  หวา ถ้าออกไปวันนี้ช็อคโกแลตก็ต้องทิ้งเอาไว้อย่างนี้ล่ะสิ เสียดายชะมัดเลย"

 

ลินถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้งระหว่างมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตา รื้อค้นและบรรยายคุณสมบัติของแต่ละชิ้นอย่างเริงร่าคนเดียว (หวา นี่ทำเลียนแบบนามะช็อคโกมอจจิโมจินี่!!!)

 

พอชายหนุ่มนึกถึงหน้าเด็กหนุ่มที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะแต่ชอบทำใบหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่ชอบสุงสิงกับใครและยังเกลียดของหวานแล้ว  ลินก็อดคิดไม่ได้ว่าช่างเป็นคู่ที่แตกต่างกันเหลือเกิน

 

 

"นารุนี่ป็อบจริงๆ เลยน้า  คราวนี้สงสัยต้องขอบคุณนักวิทยาศาสตร์งี่เง่าซะแล้วที่ทำให้ได้กินของอร่อยๆ แบบนี้"  จีนพูดทิ้งท้ายอย่างสนุกสนานก่อนวางถุงกระดาษและของข้างในลงข้างโต๊ะและตัดเค้กช็อคโกแลตของไมที่อยู่ข้างตัวเข้าปาก 

 

"......ยังไงถ้าคุณจะทานต่อไปก็กรุณาคิดถึงสภาพร่างกายของนารุด้วยนะครับ"

"แหม ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก นารุน่ะนั่งอ่านหนังสือค้นคว้าวิจัยทั้งวันไม่ค่อยกินอะไรอยู่แล้วใช่มั้ย ล่ะ ดูเหมือนจะผอมลงไปกว่าตอนที่เจอกันครั้งสุดท้ายตั้งเยอะ ตอนที่ผมอยู่นี่กินอะไรลงไปบ้างร่างกายจะได้รับสารอาหารหน่อย  คนขาดน้ำตาลน่ะจะเหนื่อยง่ายแถมยังขี้หงุดหงิดด้วยนา  ลินไม่กลัวเหรอนารุอารมณ์บ่จอยน่ะ"

 

ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็ก้มหน้าหมกมุ่นกับกิจกรรมตรงหน้าอย่างตัดขาดโลกอีกครั้งหนึ่ง

 

 

 

 

"............................"

 ชายหนุ่มร่างสูงมองภาพเบื้องหน้าแล้วรู้สึกเหมือนเริ่มเข้าใจว่าทำไมน้องชายฝาแฝดถึงเห็นของหวานแล้วรู้สึกคลื่นไส้...

 

ลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนโค้งเล็กๆ หนึ่งครั้ง แล้วเดินออกประตูไปอย่างเงียบๆ 

 

 

 

หลังจากพ้นประตูชายหนุ่มเหลือบมองสองสาวหน้าแดงซ่านข้างประตูแล้วถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อนึกถึงอนาคต

 

ขืน นารุรู้ว่าพี่ชายฝาแฝดมาสิงร่างตามใจชอบแล้วยังกินช็อคโกแลตแบบยัดได้ยัดเอา แบบนี้มีหวังเด็กหนุ่มเปลี่ยนใจเก็บของกลับเคมบริดจ์แน่นอน  แต่ ก่อนหน้านั้นคงลำบากตนต้องคอยรับมือกับอารมณ์เหวี่ยงหลังน้ำตาลลดและคอย ระวังไม่ให้เด็กหนุ่มหัวรั้นเกิดฟิวส์ขาดใช้พลังจิตเกินกำลังจนช็อคเข้าโรง พยาบาลอีก

 

แค่เพียงคิดชายหนุ่มร่างสูงก็ถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อนเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ของวันอีกหนึ่งครั้ง ก่อนนึกถึงสิ่งสำคัญได้และกุมหน้าผากรู้สึกคล้ายจะเป็นลมไปอีกคน   

 

 

 

            ดันลืมถามว่าร่างจีนอยู่ที่ไหน.........

 

 

 

 

 

 

 

 

Author Note:

เรื่องนี้เขียนวันวาเลนไทน์ ปี 2009 เป็นฟิกภาษาไทยเรื่องแรกที่แต่งจบ

เนื้อเรื่องปิ๊งหลังจากพยายามวาดแฟนอาร์ทจีนกินเค้กช็อคโกแล็ตเป็นโปรเจ็คหาเรื่องทำงาน

 

แอบน่าเสียดายที่เทศกาลเหมาะกับการจับคู่แบบนี้ นารุจังสุดที่รักไม่มีบทบาท (ผิดไปแล้วค่ะ)

ไว้คราวหน้าละกันเนอะ   ← เมื่อไรล่ะนั่น...

 

 

 

 

 <<  Back